Wie is Tristan?

Ik ben Tristan Bangma, 22 jaar oud en woonachtig in Apeldoorn. Oorspronkelijk kom ik uit Donkerbroek (Friesland). Op mijn achtste werd Opticus Atrofie bij mij geconstateerd. Dit wil zeggen dat mijn oogzenuwen zijn aangetast, hierdoor worden de waargenomen beelden door het oog niet snel en goed genoeg doorgegeven naar mijn hersenen. Bij de constatering had ik nog een gezichtsvermogen van 25%, dit is inmiddels verslechterd tot 1%. Hoe dit zich naar de toekomst gaat ontwikkelen is onbekend. Mijn visuele beperking heeft een grote impact op mijn leven gehad. Ik heb veel drempels moeten nemen. Waar ik achter ben gekomen is dat wanneer je in mogelijkheden en oplossingen denkt alles mogelijk is.

Mijn jongensdroom najagen

Als kind was ik altijd al heel erg sportief. Het liefst was ik buiten aan het spelen en ik riep als klein jongetje al dat ik topsporter wou worden. Ik korfbalde bij SV Donkerbroek en fietste op zondagmiddag rondjes met mijn vader in het bos op de mountainbike. Als er wielrennen op tv was zat ik hier vol aandacht naar te kijken en zei ik tegen mijn ouders: ‘’dat wil ik ook’’. Topsporter worden leek er niet in te zitten door mijn visuele beperking. Toen mijn gezichtsvermogen verslechterde en ik niet meer zelfstandig kon fietsen zijn mijn vader en ik gaan zoeken naar een oplossing. Deze vonden we via de Paralympisch kampioen tandemwielrennen (achtervolging) van 1996 en 2000 Jan Mulder. Via Jan Mulder kochten wij in 2010 onze eerste racetandem. Voor mij was dit de perfecte oplossing, ondanks mijn visuele beperking kon ik nu toch wielrennen.

De eerste 2 jaren fietste ik samen met mijn vader veel op de tandem. Rondjes van uit Donkerbroek maar ook toertochten zoals de Elfstedentocht. In 2011 beklommen we zelfs samen de Mont Ventoux in Frankrijk. Al snel merkte ik aan mezelf dat ik meer wou, ik wou wedstrijden fietsen. Om deze reden ben ik in oktober 2012 naar een Paralympische talentendag gegaan van NOC*NSF. Bij meerdere sporten wouden ze me terugzien. Mijn hart ging uit naar het wielrennen. De keuze was dus snel gemaakt. Ik mocht bij enkele baantrainingen van de nationale selectie aansluiten. De bondscoach van het paracycling was enorm enthousiast en zag het wel zitten. Mijn droom om topsporter te worden leek toch uit te komen, ook al leek dit niet mogelijk door mijn beperking.

Van talent tot kampioen

Al snel ontwikkelde ik mij als wielrenner. Ik mocht aansluiten bij de nationale selectie en ging zelfs eind 2014 al in Apeldoorn wonen zodat ik elke dag kon trainen op de wielerbaan. Elke dag leven voor de sport, daar droomde ik van als kleine jongen. Samen met Teun Mulder vormde ik een tandemkoppel. Na 4 WK-medailles waren we zeker van de Paralympische Spelen van Rio 2016. Ongelofelijk 4 jaar na de talenten dag stond ik als jongen van 18 op de Paralympische Spelen. Na onze successen op de wereldkampioenschappen werd er iets van ons verwacht. Een medaille moest erin zitten maar goud leek heel lastig te worden. We reden de perfecte race en het werd GOUD. Teun en ik werden Paralympisch kampioen op de 1KM tijdrit.

Teun heeft na de Paralympische Spelen van Rio een punt gezet achter zijn topsportcarrière. Al snel vond ik in Patrick Bos mijn nieuwe piloot. De focus ligt nu op de duuronderdelen (achtervolging, wegwedstrijd en de tijdrit). Ik ben nu een heel andere type renner. Naast het behalen van goud op de Spelen had ik nog een andere droom en dat was wereldkampioen worden. Deze droom is uitgekomen, samen met Patrick werd ik in 2019 wereldkampioen op de weg. Het volgende hoofddoel zijn de Paralympische Spelen van Tokyo in 2021. Patrick en ik zijn goed op weg om ons te kwalificeren.

Ervaringen delen

Naast mijn sportieve doelen wil ik graag mijn verhaal delen met anderen. Dit doe ik door het geven van presentaties. Ook wil ik mij inzetten om de Paralympische sport op de kaart te zetten.

Naast het topsportleven heb ik in 2019 de opleiding Marketing & Communicatie mbo-niveau 4 afgerond aan het Young Talent Academy in Nijmegen. Na de Paralympische Spelen van Tokyo wil ik verder gaan studeren.